حلاجی کردن

«لغت نامه دهخدا»

[حَلْ لا کَ دَ] (مص مرکب) پنبه را از پنبه دانه جدا کردن و پاک کردن. فلخیدن. واخیدن. || کنایه از حرفهای درشت گفتن، خواه بکنایه خواه صریح. (آنندراج) (غیاث). || موشکافی و دقت کردن. (آنندراج).
- حلاجی کردن امری؛ روشن و هویدا کردن آن امر را. تشریح کردن. زیر و رو کردن مطلب :
کاش حلاجی کند او را کسی
خواجهء ما هم کم از منصور نیست.
عبدالغنی (از آنندراج).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر