حلاوی

«لغت نامه دهخدا»

[حَلْ لا] (اِخ) حیدربن سلیمان بن داودبن حیدر حلی حسینی، مکنی به ابوالحسین. نخستین شاعر عصر خود بلکه امام شعرای عراق بود که فصاحت بیان و قوت ایمان را در خود جمع داشت و بجهت اشعارش که در مناقب و مصائب اهل بیت پیغمبر سروده به شاعر اهل بیت اشتهار یافته است. او راست: الدررالیتیم، این دیوان اشعار اوست و در سال 1312 ه . ق. چاپ شده است. 2 - العقدالمفصل، که به سال 1331 ه . ق. در بغداد چاپ شده است. وی1304 ه . ق. در 58 سالگی وفات یافت. (معجم المطبوعات) (جنه الماوی حاجی نوری). و رجوع به ریحانه الادب شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر