حلی

«لغت نامه دهخدا»

[حُ لی ی] (ع ص، اِ) جِ حَلْیْ.پیرایه ها و زیورها. (از منتهی الارب) (ترجمان عادل). زیورها که از سیم و زر باشد و این جمع حِلیَه است و در فارسی بتخفیف یاء نیز مستعمل میشود. (غیاث) : در حلی و حلل خلاف کرده اند چون از زر و نقره بود. (تاریخ قم ص176).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر