حلیه

«لغت نامه دهخدا»

[حِ یَ] (ع ص، اِ) زیور. (از منتهی الارب). پیرایه. (ترجمان عادل). ج، حِلیً، حُلیً. (منتهی الارب) :
صورت از دفتر و حلیه ز قلم محو کنید
حلی از خنجر و کوکب ز سپر بگشائید.
خاقانی.
واصفان حلیهء جمالش بتحیر منسوب که ماعرفناک حق معرفتک. (از گلستان).
|| آرایش شمشیر. || پیکر. || خلقت. (منتهی الارب). خلقت و صورت و صفت چیزی. (آنندراج). || نشان روی. (ترجمان عادل بن علی). || صفت مرد. (منتهی الارب). شکل و شمایل :
چیست نامش گفت نامش بوالحسن
حلیه اش را گفت ز ابرو و ذقن.مولوی.
بود ذکر حلیه ها و شکل او
بود ذکر غزو و صوم و اکل او.مولوی.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر