«لغت نامه دهخدا»
[حَ] (اِخ) حماه(1) شهرکی است بشام، آبادان و با نعمت و سخت خرم. (حدود العالم). رجوع به رحلهء ابن بطوطه و حماه شود. (1) - Hamah.