«لغت نامه دهخدا»
[] (اِخ) ابن طولون، مکنی به ابوالجیش. نام امیر دوم از امرای بنی طولون که در زمان خلفای عباسی در مصر حکومت میکردند. در تاریخ 270 ه . ق. پس از وفات پدر بمسند امارت جلوس نمود و پس از چندی بمراجعت بمصر مجبور شد و پس از یک سال بجانب طرطوس رفته خطبا را بخطبه خواندن بنام خود وادار ساخت و در سنهء 289 ه . ق. پس از وفات معتمد بالله احمدبن موفق، نامبرده بلقب معتضد بالله ملقب و خلیفه شد. وی در دمشق بقتل رسید در سنهء 281 ه . ق. و نعش وی را بمصر آورده در مقبرهء پدرش مدفون ساختند و پسرش ابوالعساکر جیش جانشین او گردید. (قاموس الاعلام).