«لغت نامه دهخدا»
[حَ حَ مَ] (ع مص) بانگ کردن اسب تاتاری وقت جو خواستن. (منتهی الارب). بانگ کردن بر ذون در طلب علف. (از اقرب الموارد). بانگ کردن اسب در وقت علف خواستن. (تاج المصادر بیهقی). || بانگ کردن گاو نر برای گشنی. (منتهی الارب). || (اِ) بانگ اسب چون علف بیند. (مهذب الاسماء).