حمقاء

«لغت نامه دهخدا»

[حَ] (ع ص تفضیلی) مؤنث احمق. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). رجوع به احمق شود.
- بقله الحمقاء؛ درخت خرفه است. (منتهی الارب). و آن سبزی را حمقاء نامند. زیرا در کنار نهرهای آب میروید و جریان آب آنرا از ریشه میکند و با خود میبرد. باز در همان مسیر ریشهء خود را بند میکند و میروید. (از اقرب الموارد).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر