«لغت نامه دهخدا»
[حَ یَ] (ع اِمص) مخفف حَمیَّت : کس چه داند که روسپی زن کیست در دل کیست شرم و حمیت و چم.خطیری. هرگز انگشت بتو بر ننهادستم که من از مادر باحمیت زادستم.منوچهری. با که کردستی این صحبت و این عشرت بر تن خویش نبود است ترا حمیت. منوچهری. مرد سخن یافته را در سخن حملت و هم حمیت و هم قوت است. ناصرخسرو. رجوع به حَمیَّت شود.