حمیضه

«لغت نامه دهخدا»

[حَ ضَ] (ع ص) ارض حمیضه؛ زمین حمض ناک. (منتهی الارب). زمین پر از حمض. (اقرب الموارد). ج، حُمُض. (منتهی الارب).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر