حنانی

«لغت نامه دهخدا»

[ ] (اِخ) (یعنی منعم) مردی که امر حراست فرقهء هجدهمین لاویان مغنی باوی بود. || بیننده ای که آسای ملک را بواسطه عدم اعتمادش بخدا توبیخ نموده بفرمودهء پادشاه وی را حبس کردند. (2 تو 16:7 - 10 و بموافق 1 پادشاهان 16:1 و 2 تو 19:2). یهودی بنی پسر حنانی بود. || برادر نحمیا که به نزد نحمیا شده وی را از حالت پررنج و زحمت اورشلیم آگاهانیده باعث آن شد که نحمیا به اورشلیم سفر نماید. از آن پس در سال 446 ق. م. از جانب برادر خود نحمیا بر دربانان شهر ریاست یافت. || کاهنی که از زنان غریبه تزویج نموده بود. (قاموس کتاب مقدس).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر