«لغت نامه دهخدا»
[حَ زَ رَ] (ع اِ) شعبه ای از کوه. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). شعبه ای از کوه و در لسان بضم حاء و زاء ضبط شده است. (اقرب الموارد).