حنط

«لغت نامه دهخدا»

[حَ] (ع اِ) تیر که به آن زنند. (منتهی الارب) (اقرب الموارد) (آنندراج). تیر مخصوص بکمان. (ناظم الاطباء). || (مص) زفیر کردن. (منتهی الارب) (اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). || حنط ادیم؛ سرخ رنگ گردیدن پوست. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد) (آنندراج).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر