«لغت نامه دهخدا»
[حَ ظَ] (ع اِ) ثمر گیاهی است بقدر خربوزهء خرد در نهایت تلخی که آنرا خربوزهء ابوجهل گویند و آنچه بر درخت منحصر بیکی باشد از جملهء سموم قتاله است، بدان جهت که تمامی قوهء سمیه درخت در آن مجتمع میشود. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). حنظله، یکی از آن. (از منتهی الارب). خربوزهء تلخ و مستعمل زرد اوست. (منتهی الارب). هندوانهء ابوجهل. قثاءالحمار. لوفا. (یادداشت مرحوم دهخدا). هندوانهء تلخ. (تحفهء حکیم مؤمن). کوسته. (یادداشت مرحوم دهخدا از تاج المصادر بیهقی). کبست. کبسته. (مفاتیح خوارزمی) : نعمت و شدت او از پس یکدیگر حنظلش با شکر و با گل خار آید. ناصرخسرو. بیرشوه تلخ و بیمزه چون زهر و حنظلند با رشوه خوب و شیرین چون مغز و شکرند. ناصرخسرو. دو رخ چون جوز هندی ریشه ریشه چو حنظل هر یکی زهری بشیشه. نظامی. اگر حنظل خوری از دست خوشخوی به از شیرینی از دست ترش روی. سعدی.