«لغت نامه دهخدا»
[حُ نَ] (اِخ) نام موزه دوزی که از اهل دانش بود. اعرابیی موزهء حنین را قیمت کرد و نخرید. حنین در غضب شد و از کوچهء دیگر رفته بر سر راه اعرابی یک موزه را آویخت و پیش رفته موزهء دیگر را در راه وی انداخت و کمین کرده بنشست. اعرابی موزهء نخستین را دید و گفت: اگر موزهء دیگر به این می بود، می گرفتم. چون پیش رفت موزهء دیگر را در راه افتاده یافت از شتر فرودآمد و زانوی شتر ببست و برای گرفتن موزهء اول برگشت. حنین فرصت کرده شتر را درربود اعرابی به آن دو موزهء حنین بخانهء خود برگشت. (غیاث) (آنندراج). نام موزه دوزی [ کفش دوزی ] از اهل حیره است که دربارهء وی مثلی زده شده است: رجع بخفی حنین و این مثل را برای کسی زنند که از سفر خود ناامید بازگردد. (اقرب الموارد) (منتهی الارب).