حوافر

«لغت نامه دهخدا»

[حَ فِ] (ع اِ) جِ حافر. سم های ستوران. (ناظم الاطباء) (منتهی الارب). سم های اسبان و این جمع حافر است که بمعنی سم اسب و خر باشد. (غیاث از کشف و منتخب). رجوع به حافر و حافره شود.
- ذوات الحوافر؛ سم داران چون اسب و خر.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر