حوبه

«لغت نامه دهخدا»

[بَ] (ع اِ) مادر. (ناظم الاطباء). || قرابت از سوی مادر. (اقرب الموارد). || زوجه. (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد): ان لی حوبه اعولها؛ ای ضففه و عیالا. (اقرب الموارد). || سریت. || شدت. (ناظم الاطباء). || وسط خانه. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || حیوان باری. (ناظم الاطباء). || مرد ضعیف. (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد). || کسی که نه خیر دارد و نه شر: انما فلان حوبه؛ اَی لیس عنده خیر و لاشر. || وسط خانه. (ناظم الاطباء). || بزه و گناه. (اقرب الموارد). ج، حُوَب. (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد). رجوع به حَوبَه شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر