«لغت نامه دهخدا»
(ص، اِ) در تداول فارسیان،حوراء که مفرد حور است آید. حوریه : یکی چون چتر زنگاری دوم چون سبز عماری سوم چون قامت حوری چهارم نامهء مانی. منوچهری. رضوان مگر سراچهء فردوس برگشاد کین حوریان بساحت دنیی خزیده اند. سعدی. - حوری سرشت؛ آنکه طبیعت حوری دارد : چشم حافظ زیر بام قصر آن حوری سرشت شیوهء جنات تجری تحتهاالانهار داشت. حافظ.