حوری

«لغت نامه دهخدا»

(ص، اِ) در تداول فارسیان،حوراء که مفرد حور است آید. حوریه :
یکی چون چتر زنگاری دوم چون سبز عماری
سوم چون قامت حوری چهارم نامهء مانی.
منوچهری.
رضوان مگر سراچهء فردوس برگشاد
کین حوریان بساحت دنیی خزیده اند.
سعدی.
- حوری سرشت؛ آنکه طبیعت حوری دارد :
چشم حافظ زیر بام قصر آن حوری سرشت
شیوهء جنات تجری تحتهاالانهار داشت.
حافظ.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر