«لغت نامه دهخدا»
[حَ وَ کَ] (ع ص، اِ) حاکه. جِ حائک. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). مردان بافنده. (آنندراج). بافندگان. نساجان. جولاهان. جولاهگان. رجوع به حائک شود.