حومانه

«لغت نامه دهخدا»

[حَ نَ] (ع اِ) جای درشت که نیک بلند نباشد. ج، حومان، حوامین. (منتهی الارب) (اقرب الموارد) :
بحومانه الدراج فالمتثلم.
زهیر (از منتهی الارب).
|| گیاهی است. (منتهی الارب). رستنیی باشد قد آن یک گز و شاخه های آن باریک و سیاه و گل آنرا فرفیزی خوانند گزندگی جانوران را نافعست، گویند عربی است. (برهان) (آنندراج). ابن بیطار نام آنرا در کلمهء ذو ثلاث ورقات [ سه برگیها ] آورده ولکلرک آنرا «پسورالِ آ»(1) ترجمه کرده است. (ابن بیطار). اطریفل. (ضریر انطاکی). طریفلن.
(1) - Psoralea.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر