«لغت نامه دهخدا»
[حَ] (ع اِ) آنچه دیگ را باید پختن را. دیگ افزار. دیگ ابزار. || تضیقاً؛ زردک. گرز. کزر اصطفلین. جزر. اسطافولینس. کلمهء هویج از حوائج القدر آمده است و با هاء هوز غلط است. (یادداشت مرحوم دهخدا) :خداوند تعالی حمالی را بدرخانهء وی فرستاد با یک خروار آرد... با روغن و انگبین و توابل و حویج. (تذکره الاولیاء عطار). هر حویجی باشدش کردی دگر در میان باغ از سیر و گزر.مولوی. گه چون حویج دیگ بجوشیم و او بفکر کفگیر میزند که چنین است خوی دوست. مولوی. - حویج خانه؛ : زن بدر دکان بقالی رفت... بقال با وی بسخن درآمد و... زنرا راضی کرد و بحویج خانه برد و با هم جمع شدند. (منتخب سندبادنامه). مشرف حویج خانه و مطبخ و مرغخانه و ایاغیخانه. (تذکره الملوک چ مینورسکی ورق 98 ص1). - حویج فرنگی؛ نوعی از حویج برنگ قرمز و اندکی کوچکتر از حویج معمولی. - حویج وحشی؛ گزر دشتی. زردک صحرائی. جزر بری. اسطافولینس آغریس.