حیاطت

«لغت نامه دهخدا»

[طَ] (از ع، مص) نگاه داشتن. حیاطه. (صراح). نگهبانی. (غیاث). پاس داشتن : و او را در کنف رعایت و حیاطت خویش میداشت. (ترجمهء تاریخ یمینی). رجوع به حیاطه شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر