حیاه

«لغت نامه دهخدا»

[حَ] (ع مص) زیستن. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). حَییَ یَحیی و حَیّ و یحی به ادغام، حیاه. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). حیاه مصدر ثلاثی مجرد است لفیف مقرون در اصل حیوه بود بر وزن غلبه واو متحرک ماقبل مفتوح را به الف بدل کردند حیاه شد. لفظ حیات را در رسم الخط عربی حیوه نویسند الف را واو و تای فوقانی را مدور نگارند. (غیاث).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر