«لغت نامه دهخدا»
[حَیْ یِ] (ع ص) حمار حید؛ خر که بر جهد از سایهء خود بشادی. (اقرب الموارد) (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). رجوع به حَیَدی شود.