«لغت نامه دهخدا»
[حَ یَ] (ع مص) حیر. حیره. حَیر. بسوی چیزی دیده سرگشته شدن. (منتهی الارب). بسوی چیزی نظر افکندن و از خود بیخود شدن. (اقرب الموارد). || ندانستن و جاهل شدن راه صواب را. || گم کردن راه. || گرد برگشتن آب. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). رجوع به حیر، حیره و حَیر شود.