«لغت نامه دهخدا»
[دَ / دِ] (ن مف) جاویده و بدندان نرم شده (آنندراج) (انجمن آراء) (نظام) آنچه بدندان خرد شده باشد مُضاغَه؛ آنچه خائیده خورده شود خُضامه (منتهی الارب) : خائیدهء دهان جهانم چو نیشکر ای کاش نیشکر نیمی من کبستمیخاقانی اول از عودم خائیدهء دندان کسان آخر از سوختهء عالم دندان خایمخاقانی جان تراشیده بمنقار گل فکرت خائیده به دندان دلنظامی نشد در کار او مدهوش و حیران سر انگشت خائیده بدندانعماد فقیه || بدندان رسیده بکار افتاده : عایشه گفت یا رسول الله مسواکی خواهی، گفت خواهم و اندر جامه خانهء عایشه مسواکی بود ناخائیده بگرفت و سخت بود بخائید تا نرم شد و او را بداد او مسواک بدندان بکرد و بر دندان نیرو بکرد عایشه گفت نیرو سخت مکن که دندان افکار کنی (ترجمهء طبری بلعمی).