«لغت نامه دهخدا»
[تِ مَ / مِ] (ع اِ) خاتمه رجوع به خاتمه شود آن خاتمهء کار مرا خاتم دولت آن فاتحهء طبع مرا فاتح ابوابخاقانی به بسطام رفت و منتظر خاتمهء کار و مآل حال بنشست (ترجمهء تاریخ یمینی ص 370 ) - خاتمه پذیر؛ آنچه پایان پذیرد - خاتمه پذیرفتن؛ پایان یافتن - خاتمه پذیری؛ خاتمه پذیر بودن - خاتمه دادن؛ پایان دادن - خاتمه گرفتن؛ خاتمه یافتن || کلمه ای که پایان مطلب را میرساند و نساخ کتب در آخر آن بکار میبرند خاتمه انتهی تمت والسلام رجوع به خاتمت شود.