«لغت نامه دهخدا»
[عَتْ تا]( 1) (ترکیب وصفی، اِ مرکب) قسمی از بافتهء ابریشمی مخطط باشد منسوب بعتاب نام بافندهء آن : جیب من بر صدرهء خاراعتابی شد ز اشک کوه خارا زیر عطف دامن خارای من خاقانی ( 1) - و در شعر بضرورت بتخفیف آید.