«لغت نامه دهخدا»
[رِ جِ مَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) عرضی هائی که خارج از ذات هستند ولی همیشه با ذات همراهند چون وحدت برای وجود این عرضیات در باب برهان ذاتی محسوب میشوند.