«لغت نامه دهخدا»
[رَ / رِ دَرر] (نف مرکب، اِ مرکب)شکافندهء سنگ خاره || کنایه از قدرت است و صلابت : تکاور یکی خاره دری تو گفتی چو یوز از زمین برجهد کش جهانی منوچهری برآمد بادی از اقصای بابل هبوبش خاره در و باره افکنمنوچهری.