«لغت نامه دهخدا»
[زَ / زِ] (ص، اِ) گِل سرشته و خمیر کرده را گویند (آنندراج) سرشته و خمیر کرده گویند عموماً و گلابه و گلی که بر دیوارها مالند خصوصاً (برهان قاطع) (فرهنگ سروری) (غیاث اللغه) گل سرشته به جهت دیوار و غیره و هر چیز سرشته و خمیر کرده (فرهنگ جهانگیری) (فرهنگ شعوری ج 1 ورق 378 ) طین لازب چسبنده لزج خَضار (مهذب الاسماء) گل سرشته که بتازیش حسیر (ظ: خمیر) خوانند (شرفنامهء منیری) گل پاکیزهء خوشبوی برچفسان سبز غضاره غضار : لعل کرده رخ مزعفر خویش بمئی همچو آب خازهء منسوزنی گلش از آب رحمت خازه گردان دلش از باد قربت تازه گردان (از فرهنگ رشیدی) یا رب اگر چه پیش از این بود مرا دل و جگر خستهء لعبت چگل بستهء دلبر یمک دست فشانده ام بر این، پای گشاده ام از آن جسته ز هر دو دامگه چون گل خازه از پفک( 1) خواجه امید (از آنندراج) ( 1) - و می تواند شد که گلولهء پفک را که گل خمیر کردهء خشک شده است گل خازه خوانده زیرا که مانند سنگ خاره و خاره و خارا بمعنی سنگ سخت است و سجیل که طیر ابابیل بر اصحاب فیل میزدند نیز مرکب از سنگ و گل بود و سجیل را بعضی بدین معنی دانسته اند (آنندراج).