«لغت نامه دهخدا»
(اِخ) شهرکی است از نواحی بلخ اندر قرب اندراب بلخ (از معجم البلدان ج 3 ص 388 ) منسوب به این نقطه خاستی است شهرکهائی اند بر حد » : (الانساب سمعانی) در حدودالعالم (ضمیمهء گاهنامهء سال 1312 ) در ص 69 ذیل ناحیت ماوراءالنهر آید انتهی - « فرغانه و ایلاق، سامی سبرک، شهرکی است خرم و آبادان، برفکسوم، حنح، خاس، شهرکهائی اند با کشت و برز بسیار شاید خاس همین خاست باشد در حواشی تاریخ سیستان مصحح از این ناحیت اسم برده و آن را در حدود سیستان تا غزنه حدس زده است (تاریخ سیستان ص 339 ) : ابوالقاسم بعد از مفارقت ابوعلی با گوشه ای نشست تا رایات ناصرالدین به خاست رسید، روی به خدمت نهاد (تاریخ یمینی نسخهء خطی).