خاست

«لغت نامه دهخدا»

(اِخ) شهرکی است از نواحی بلخ اندر قرب اندراب بلخ (از معجم البلدان ج 3 ص 388 ) منسوب به این نقطه خاستی است شهرکهائی اند بر حد » : (الانساب سمعانی) در حدودالعالم (ضمیمهء گاهنامهء سال 1312 ) در ص 69 ذیل ناحیت ماوراءالنهر آید انتهی - « فرغانه و ایلاق، سامی سبرک، شهرکی است خرم و آبادان، برفکسوم، حنح، خاس، شهرکهائی اند با کشت و برز بسیار شاید خاس همین خاست باشد در حواشی تاریخ سیستان مصحح از این ناحیت اسم برده و آن را در حدود سیستان تا غزنه حدس زده است (تاریخ سیستان ص 339 ) : ابوالقاسم بعد از مفارقت ابوعلی با گوشه ای نشست تا رایات ناصرالدین به خاست رسید، روی به خدمت نهاد (تاریخ یمینی نسخهء خطی).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر