«لغت نامه دهخدا»
[خاص صَ / صِ] (اِ) جِ خاصه مقربان ندیمان خاص نزدیکان محرمان :پس هفت تن از خاصگان آن ملک مسلمان شدند (ترجمهء طبری بلعمی) من از تو همی مال توزیع خواهم بدین خاصگانت یکان و دوگانیمنوچهری غلامی سیصد از خاصگان در رسته های صفه نزدیک امیر بایستادند (تاریخ بیهقی چ ادیب ص 290 ) نماز پیشین احمد دررسید و وی از نزدیکان و خاصگان سلطان مسعود بود (تاریخ بیهقی) امیر با خاصگان خود فرود سرای گفته بود که (تاریخ بیهقی چ ادیب ص 412 ) و این ملک بر سربلندی نشسته بود با تنی چند از خاصگان خویش (نوروزنامه) ملک اجابت کرد با تنی ده از خاصگان باز ایستاد (مجمل التواریخ و القصص) خاصگان چون بخانه باز شدند عامه هم بر سر مجاز شدندسنائی پرسید ز خاصگان خود شاه کاین شخص چه می کند در این راهنظامی شه در آن حجره نا نهاده قدم خاصگان و خزینه داران همنظامی عام را بار داد و خود بنشست خاصگان ایستاده تیغ بدستنظامی حیرت اندر حیرت آمد زین قصص بیهشی خاصگان اندر اخصمولوی.