«لغت نامه دهخدا»
(اِ مرکب) مزبله (برهان قاطع) (آنندراج) جائی که بر آن خاک و خاشاک اندازند (غیاث اللغات) جائی که خود را تهی کنند مبرز جای خاک و آشغال خانه : تا چنان شد که گنده شد [ ایوب ] و بر در دیه از دور یکی خاکدان بود آنجا او را بیفکندند تا هم ایذر بمرد (ترجمهء طبری) بیفتد همه رسم جشن سده شود خاکدان جمله آتشکدهفردوسی این خاکدان طویله و شوغارش ناصرخسرو کی چرا سازد چو مرغ خانگی بر خاکدان هر کرا روح القدس پرورده باشد زیر پر سنائی مرد که فردوس دید کی طلبد خاکدان آنکه بدریا رسید کی طلبد پارگینخاقانی گر بر سر چرخ شد حسودش هم در بن خاکدان ببینمخاقانی مهر تو بر دیگران نتوان نهاد گوهر اندر خاکدان نتوان نهادخاقانی کالهی تازه دار این خاکدان را بیامرز این دو یار مهربان رانظامی و گفت تا عیال خود را چون بیوگان نکنی و فرزندان خود را چون یتیمان نکنی و در شب در خاکدان سگان نخسبی طمع مدار که در صف مردان راه دهندت (تذکره الاولیا عطار ||) عالم دنیا (برهان قاطع) (آنندراج) این سرا : همه زین خاکدان اندر گذشتند بدند از خاک، باز آن خاک گشتند ناصرخسرو خاک در تو مرا گر نبود دستگیر خاک ز دست فنا بر سر این خاکدان خاقانی خاقانیا نه طفلی از این خاک توده چند مرد آنکه خط نسخ بر این خاکدان کشد خاقانی چون منوچهر خفته در خاک است مهر از این شوم خاکدان برگیرخاقانی گنج امان نیست در این خاکدان مغز وفا نیست در این استخواننظامی تو آئینهء دل را بزیر خاک سوداهای خاکدان دنیا فرو بردی (کتاب المعارف) ازین خاکدان بنده ای پاک شد که درپای کمتر کسی خاک شد سعدی (بوستان) چشمه که می زاید از این خاکدان اشک مقیمان دل خاک دان (از زهرالریاض ||) عالم سفلی ارض زمین : چونکه میکائیل شد تا خاکدان دست کرد او تا که برباید از آنمولوی حیف است طائری چو تو در خاکدان غم زینجا به آشیان وفا می فرستمتحافظ اگر دلم نشدی پای بند طرهء او کیش قرار در این تیره خاکدان بودی حافظ || خرابه ویرانه بی آبادانی.