خاک گیر

«لغت نامه دهخدا»

(نف مرکب، اِ مرکب) نسیجی که خاک بخود گیرد || کسی که در غربت بماند و به آنجا انس گیرد.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر