خاک نشین

«لغت نامه دهخدا»

[نِ] (نف مرکب) نشیننده بر خاک مجازاً متواضع و منکسر و خاکسار و خلیق (آنندراج) : با خاک نشینان بنشین تا گویند هر چیز سبک تر است بالا باشدخاقانی || مرده چونکه در خاک کنندش : ای دو جهان زیر زمین از چه ای خاک نه ای ، خاک نشین از چه ای؟نظامی (|| اصطلاح تصوف) واصل : نه در اختر حرکت بود و نه در قطب سکون گر نبودی بزمین خاک نشینانی چند حاجی ملاهادی سبزواری.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر