«لغت نامه دهخدا»
(ص نسبی، اِ) منسوب به خاک (برهان قاطع) (آنندراج) خلاف آبی، چون حیوان خاکی ج، خاکیان : آب و خاک اجزای خاکی را همی کلی کند باز گه مر کل خاکی را همی اجزا کند ناصرخسرو جانت را اندر تن خاکی بدانش زرکنی چون همی ناید برون هرگز مگر از خاک زر ناصرخسرو پوشد لباس خاکی ما را ردای نور خاکی لباس کوته و نوری رداش تام خاقانی خاکی دلم در آتش و خون آب میشود تا تو کجائی امشب و مهمان کیستیخاقانی چو هست این دیر خاکی سست بنیادنظامی فتاد اندر تن خاکی زابر بخششت قطره مدد فرما بفضل خویش تا این قطره یم گردد سعدی چون آبروی لاله و گل فیض حسن تست ای ابر لطف بر من خاکی ببار همحافظ || برنگ خاک اغبر غبراء (منتهی الارب ||) آلوده بخاک آغشته به خاک || کنایه از مردم بی حرمت و خوار و ذلیل (آنندراج) (برهان قاطع) : لیلی بهزار شرمناکی آمد بر آن غریب خاکینظامی چه عذر آری تو ای خاکی تر از خاک که گویائی در این خط خطرناکنظامی || اشاره بمثلثهء خاکی است که برج ثور و سنبله و جدی باشد (برهان قاطع) (آنندراج ||) اهل زمین || افتاده متواضع : خاصگان دانند راه کعبهء جان کوفتن کاین ره دشوار مشتی خاکی آسان دیده اند خاقانی روزی بطریق خشمناکی شه دید در آن جوان خاکینظامی اگر صدسال بر خاکش نشینی ازو خاکی تری کس را نبینینظامی خاکی شو و از خطر میندیشنظامی بنی آدم سرشت از خاک دارد اگر خاکی نباشد آدمی نیست سعدی (گلستان) - عالم خاکی؛ دنیا : آدمی در عالم خاکی نمی آید بدست عالمی دیگر بباید ساخت وز نو آدمیحافظ.