خاکیان

«لغت نامه دهخدا»

(اِ) جِ خاکی (حاشیهء دکتر معین بر برهان قاطع ||) آدمیان (شرفنامهء منیری) : خاکیانی که زادهء زمیند ددگانی بصورت آدمیندنظامی شاهد نو، فتنهء افلاکیان نوخط فرد، آینهء خاکیاننظامی || مردمان بی عزت و بیحرمت و خوار و ذلیل را گویند (برهان قاطع) (آنندراج) خواران (شرفنامهء منیری) (فرهنگ شعوری ج 1 ص 374 ) : خاکیان جگر آتش زده از باد سموم آبخور خاک در حضرت علیا بینندخاقانی آسمان پل بر سر آن خاکیان خواهد شکست کآبروی اندر ره آن دلستان افشانده اند خاقانی از پی خونریز جان خاکیان شهربندی شد فلک در کوی توخاقانی تا ز محیط هوا خشک بر آبی چو ابر در قدم خاکیان هر چه که داری ببار خاقانی جور نگر کز جهت خاکیان جغد نشانم بدل ماکیاننظامی چون گریزانی ز نالهء خاکیان غم چه ریزی بر دل غمناکیانمولوی || مردگان (اشتنگاس).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر