«لغت نامه دهخدا»
[لِ] (اِخ) مشهدی نام وی محمدرضا و یکی از شاعران پارسی گو است از قرار شغل او ناظری نذورات بوده و در ابیات زیر که بر مقدمهء خلاصهء لطائف الخیال آمده از خود نام برده است این ابیات نمونه ای از شعر او را میرساند: نسخه ای باکمال و رنگینی تحفه ای این چنین که می بینی سعی بنمود میرزاصالح جمع فرمود میرزاصالح آنکه او را به وصف حاجت نیست هیچ وصفی به از سیادت نیست خالص این تحفهء تمام عیار هست مجموعهء بهشت و بهار خواهی ار زین کتاب تاریخش شد گل انتخاب تاریخش ( (از فهرست کتابخانهء مسجد سپهسالار ج 2 ص 481 و پاورقی 482.