«لغت نامه دهخدا»
[نِ شَ تَ] (مص مرکب)بخلوت نشستن تنها نشستن : این سه تن خالی بنشستند و منشور و مواضعهء جوابها نبشته و هر دو بتوقیع مؤکدشده با احمد بردند (تاریخ بیهقی چ ادیب ص 280 ) دیگر روز شبگیر مرا بخواند رفتم خالی نشسته بود گفت: چه کردی؟ ( آنچه رفته بود بتمامی به او بازگفتم (تاریخ بیهقی) بروید خالی بنشینید که جایگاه دبیران است (تاریخ بیهقی چ ادیب ص 372.