خانقین

«لغت نامه دهخدا»

[نِ قِ] (اِخ) نام شهری از نواحی سواد در راه همدان و بغداد است بین این شهر و قصرشیرین از طریق جبال شش فرسخ و از قصرشیرین تا حلوان نیز شش فرسخ می باشد بالنتیجه بین این شهر تا حلوان در حدود دوازده فرسخ است مسعربن مهلهل می گوید: در خانقین چشمهء نفت عظیم و پرسودی است و نیز در آنجا پل بزرگی میباشد که دارای 24 طاق و هر طاقش بیست ذرع است جادهء خراسان به بغداد از این پل میگذرد و عتبه بن الوعل الثعلبی می گوید : کأَنّک یابن الوعل لم تر غاره کورد القطا النهی المعیف المکدَّرا علی کل محبوک السراه مفزّع کمیت الَادیم یستخفّ الحزوَّرا و یوم باَعلی خانقین شربته و حلوان حلوان الجبال و تسترا و لله یوم بالمدینه صالح علی لذه منه اِذا ما تیسرا (از یاقوت حموی در معجم البلدان) حمدالله مستوفی در نزهه القلوب آرد: خانقین قصبه ای بوده است و اکنون بقدر دیهی است آب حلوان بر آنجا گذرد و بیست موضع از توابع آنجاست (از نزهه القلوب بخش نخست مقالهء 3 چ دبیرسیاقی ص 43 ) ابن رسته گوید: در این شهر رودی است پهناور و روی آن پلی بزرگ از گچ و آجر ( ساخته اند و چند دهانه دارد (از سرزمینهای خلافت شرقی ترجمهء فارسی ص 68.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر