«لغت نامه دهخدا»
[نَ / نِ] (ص نسبی) متعلق و منسوب بخانه (ناظم الاطباء) (فرهنگ شعوری ج 1 ص 385 ) ج، خانگیان : غریو از خانگیان وی و اهل حرم برآمد (تاریخ بیهقی) بدرم خانگیان را جگر و سینه و جنب اول از جیب وشاقان خزر درگیرمخاقانی از دشمن خانگی حذر نمای و دامن درکشیده دار (سندبادنامه ص 338 ) روی بپوش ای قمری خانگی تا نکشد کار بدیوانگیسعدی شکایت از که کنم؟ خانگی است غمّازم حافظ || خانه پرورد چیزی که در منزل درست کنند مقابل چیزی که در بازار درست کنند - جنس خانگی؛ کنایه از شراب خانگی : محتسب نمیداند اینقدر که صوفی را جنس خانگی باشد همچو لعل رمّانی حافظ - سرکهء خانگی؛ سرکه ای که در منزل اندازند - شراب خانگی؛ شرابی که در منزل برای مصرف خود افکنند نه فروختن را شراب خانه پرورد : شراب خانگیم بس می مغانه بیار که من نمی شنوم بوی خیر ازین اوضاع حافظ شراب خانگی از ترس محتسب خورده بروی یار بنوشیم و بانگ نوشانوشحافظ || سر بخانه غیر ولگرد مقابل بازاری : تو روی دختر دلبند طبع من بگشای که خانگیش برآورده ام نه بازاریسعدی || اهلی حیوان دست پرورده مقابل وحشی (ناظم الاطباء) : چه خوش است مرغ وحشی که جفای کس نبیند من و مرغ خانگی را بکشند و پر نباشد سعدی (طیبات ||) هم منزل یک خانه قرین در منزل : ایا لهف نفسی که این عشق با من چنین خانگی گشت و چونین عتیقا منوچهری || یگانگی : تو جان خواهی آنگاه بر دست هجر ندانی که این رسم بیگانگی است تو جان خواه بیزحمت هجر و وصل میان من و تو سخن خانگی است (|| اِ) نان در خانه پخته || قسمی از کلیچه است || ماکیان || گنجشگ || روسپی قحبه فاحشه (ناظم الاطباء).