خانه بدوش

«لغت نامه دهخدا»

[نَ / نِ بِ] (ص مرکب)مسافر (ناظم الاطباء) (آنندراج) (غیاث اللغات ||) فقیر بی خانمان پریشان حال آواره (ناظم الاطباء) (غیاث اللغات) (آنندراج) کنایه از مفلس که خانه و اسباب زندگانی نداشته باشد و هر جا که شب رسد بخوابد (انجمن آرای ناصری) : از تهمت طعنم چو از این شهر برانی زاهد ز تو این خانه که من خانه بدوشم تمکین شیروانی (از انجمن آرای ناصری) از حادثه لرزند بخود کاخ نشینان ما خانه بدوشان غم سیلاب نداریمصائب || کنایه از دربدری بواسطهء عشق : حلقه زن خانه بدوش توایم چون در تو حلقه بگوش توایمنظامی || ابن سبیل (ناظم الاطباء ||) کنایه از مستأجر || رند (ناظم الاطباء) (غیاث اللغات) (آنندراج).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر