«لغت نامه دهخدا»
شود : خانه بردوشان « خانه بدوش » [نَ / نِ بَ] (ص مرکب)بی چیز پریشان (آنندراج) بیخانه و بی خانواده خانه بدوش رجوع به مشرب از غریبی فارغند چون کمان در خانهء خویشند هر جا می روند صائب (از آنندراج).