خانه خانه

«لغت نامه دهخدا»

[نَ / نِ / نَ / نِ] (ص مرکب، ق مرکب) تخلخل متخلخل سوراخ سوراخ (ناظم الاطباء ||) بسیاربسیار (آنندراج) : ز گیسو نافه نافه مشک می بیخت ز خنده خانه خانه قند میریختنظامی با مظهری امروز بویرانهء خویش بودیم بفکر دل دیوانهء خویش ابر کرمی موج زد و پر کردیم از مدح تو خانه خانه کاشانهء خویش حیاتی گیلانی (از آنندراج ||) حجره حجره (ناظم الاطباء) با یعنی به اجزائی غالباً مربع و متساوی قسمت شده است، شطرنجی ،« صفحهء شطرنج و نرد خانه خانه است » : خانه های متعدد چون شکل || خانه بخانه : شهرشهر و خانه خانه قصد کرد نی رگش جنبید و نی رخ گشت زرد مولوی.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر