«لغت نامه دهخدا»
[نَ / نِ کَ] (نف مرکب) مسرف خانه براندازنده ناخلف مدبر که خانهء پدر براندازد (شرفنامهء منیری) خانه ویران کننده (غیاث اللغات) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (انجمن آرای ناصری) خانه روب : ما که و اختیار چه کاین شجره است آن ما بد پسران خانه کن بادسران سرسری خاقانی || کنایه از پسر ساده که با عشاق صحبت دارد و هرچه دریابد از ایشان بتصرف خود آرد خانه » : (آنندراج) : خرابت کند شاهد خانه کن برو خانه آباد گردان بزن سعدی (از انجمن آرای ناصری (||) ق مرکب) بنه کن یعنی: با تمام اهل و عیال و مال و حشم و متعلقات از اینجا بدانجا شدم « کن از این محل به محل دیگر رفتم.