«لغت نامه دهخدا»
است « خاینده » [یَ دَ / دِ] (حامص)( 1) خاینده بودن حالت خاینده داشتن عمل و حالت جوندگی داشتن ( 1) - این کلمه مرکب از گاف می آید که اصل پهلوی آن بوده « ها » مصدری توضیح آنکه بوقت اضافهء یاء مصدری باسم مفعولهای فارسی بجای « یاء » با در اسم مفعول های فارسی، بعدها در موارد « گ» غیر ملفوظ به « ها » این اِبدالِ « سوختگی » و « پختگی » ،« خستگی » ،« تشنگی » : چون غیر ملفوظ و یا در غیر اسم مفعول اسماء پارسی « هاء » دیگر نیز بکاررفته است و حتی در اسماء عربی مختوم به.