«لغت نامه دهخدا»
[خَبْ با] (ع ص، اِ)( 1) نان پز نانوا (دهار) (از منتهی الارب) (از ناظم الاطباء) (آنندراج) (از اقرب الموارد) (از متن اللغه) (از معجم الوسیط) (از تاج العروس) (از انساب سمعانی) نانبا : دین ز کرار جونه از طرار خز ز بزاز چونه از خبازسنائی نماز شام خبازی که به اقامت رواتب سرای من موسوم بود پیش من آمد و گفت: امروز بر دکان من چهار صد من نان باقی ماند (از ترجمهء تاریخ یمینی) تا بنقد جان من خباز من نان می دهد عاشق بی چاره نان می گوید و جان می دهد سیفی (ازآنندراج ||) این کلمه گاهی نیز اطلاق میشده است (یادداشت بخط مؤلف ||) نان پز و فروشندهء آن (از متن اللغه) « خوانسالار » و « طباخ » و « طاهی » به معنی ،« حداد » ،« نجار » 1) - وزن فَعّال در زبان عربی علاوه بر افادهء مبالغهء وصفی، برای مشتغلان بحرفه ای نیز بکار میرود چون ) که با اضافه شدن بکلمات فارسی علاوه بر افادهء مبالغت در وصفی منسوبان بشغلی را نیز « گر » درست شبیه به ؛« بقال » ،« قصاب » « مسگر » ،« برزگر » ،« رفتگر » ،« آهنگر » ،« درودگر » میرساند چون.