خبرگی

«لغت نامه دهخدا»

[خُ / خِ رَ / رِ]( 1) (حامص) حالت خبره بودن بااطلاعی از امری باخبری از چیزی کارشناسی (یادداشت بخط مؤلف) ( 1) - این غیر ملفوظ خبره در وقت ضم بیاء مصدری کاف فارسی شده است و این بتبعیت « هاء » کلمه مرکب از خبره و یاء مصدری است که غیر ملفوظ در وقت اضافت بیاء مصدری با کاف می آید که اصل « هاء » از عمل فارسی زبانان است یعنی در کلمات فارسی همواره است « هاء » پهلوی.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر