خبزدوک

«لغت نامه دهخدا»

[خَ بَ] (اِ) خبزدو جُعَل سرگین گردانک خنفساء( 1) (از برهان قاطع) جلانک (ظاهراً چلاک) دیکمل (ظاهراً دیلمک) سرگین غلطانک سرگین گردانگ گشنگ گوی گردانک گوی گردان (از شرفنامهء منیری)( 2) حنظب خُنْفَسَه قُمعوطَه (از منتهی الارب) فاسیه (از منتهی الارب) (بحر الجواهر) مَندوسَه جلعلعه موشرالعضدین عَواسا خِنفِس (از منتهی الارب) : خری زیر من چون خبزدوک لیکن بر او من چنانچون کلاکوی( 3) اعور عمعق بخارائی بوی گل و لاله خبزدوک را در دل و در مغز خلا دوک راامیرخسرو حریر عنکبوت و جامهء غوک نزیبد جز به اندام خبزدوکامیرخسرو || جانوری است کثیف و بدبو و سیاه که در خانه ها در زیر فروش (فرشها) می باشد و دراز اندام است (از انجمن آرای ناصری)( 4) (از آنندراج) ( 1) - زمخشری میگوید: جعل خبزدوک نر و خنفساء خبزدوک ماده است در برهان آمده خبزدوک در معنای خنفساء خبزدو نیز آمده ( 2) - صاحب که صاحب برهان « جعل » مینامند ( 3) - شاید: کلاهوی ( 4) - صاحب انجمن آرا میگوید « کبروره » شرفنامه می گوید آنرا بهندی نیز « خزدو » و « خزدوک » و « خوزد » و « خوزدوک » گفته غیر آن و از آن گردتر است و پرواز میکند و سرگین گردانک نیز گویند و گویند و بشیرازی خزوک گویند و مأخذ این نام از خزیدن است و خزوک بمعنی خزنده و بعربی آنرا خنفساء گویند.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر